Gölgede Büyüyen Rüya
Gölgede Büyüyen Rüya
Bir gölge,
bir eski sancının izinde;
dünya devriliyor avuçlarımda,
ve senin adın,
boşluğun sonsuz yankısı.
Sessizlik bir türküye gebe,
bıçak gibi keskin
ve ayna kadar yalın.
Beni çağırıyor
sürgün bir baharın kuyusu,
aşağıda,
çok aşağıda,
bir nefesin izinde üşüyor zaman.
Ey vakitsiz açan çiçek!
Toprak mı sarsın seni?
Yoksa sonsuz göğün
çürümüş mavisi mi?
Bir dalda,
titrek bir yağmur tanesi;
orada buldum seni,
yarı suskun, yarı feryat.
Ve biliyorum,
bizim ömrümüz,
kıyametin provasından ibaret.
İnsan,
boşlukla doluyor her an,
kendi boşluğuna düşerek.
Ama söyle bana,
kimin ellerinde uyur bir kalp?
Hangi yollar taşır bizi,
vardığımız yerden uzağa?
Ey sonsuzun kıyısında bekleyen rüya!
Yıkılmamış bir dağ gibi dur gözlerimde,
ve bırak,
küllerimle yazayım seni
göz göze kaldığımız o son karanlıkta.
Abdurrahman Türkoğlu
