Şehit Metin Yüksel’in Anısına: Bir Sancağın Gölgesinde

Bismillahirrahmanirrahim.

Bazı adamlar vardır, ömürleri uzun olmaz ama izleri derindir. Kimileri yüzyıl yaşar, ardında bir mezar taşından başka bir şey bırakmaz; kimileri ise genç yaşta toprağa düşer, fakat fikirleri nesilden nesile yankılanır. İşte, Metin Yüksel de o adamlardandı.

Onun hayatı, İslami direnişin bir sembolüydü. Sadece kelimelerle değil, eylemleriyle konuşurdu. İstanbul’un taş duvarları, sokakları onun adımlarına şahittir. Medrese dersleriyle yoğrulmuş, şahitliği dava bilmişti. O, Kur’an’ın gölgesinde yürüyen bir gençti. Şehadeti bir ideal olarak değil, bir gerçeklik olarak gören, davası için ter döken, bedel ödeyen bir adamdı.

Şehadete Giden Yol

Metin Yüksel, 1970’lerin karanlığında bir meşaleydi. O dönemde herkes bir taraf seçmişti. Kimileri nefsinin peşinde, kimileri çıkarının peşinde, kimileri de zalimlerin sofrasında bir lokma kapma telaşındaydı. Ama o, hakkın tarafındaydı. Onun nazarında bu dünya bir han kapısıydı, yol devam ediyordu.

Ve işte o gün… 23 Şubat 1979. Cuma namazından çıkarken hain eller ona kurşun sıktı. Kanı cami avlusuna düştü ama davası yere düşmedi. Bütün ümmetin yüreğine bir kor gibi düştü. Ama düşmanlar şunu bilmiyordu: Metin Yüksel gibi adamlar ölmez.

İdealler Ölmez, İnsanlar Ölür

Bugün onun hatırasını anarken bir şeyi unutmamak gerekir: Metin Yüksel’i sadece nostaljik bir figür olarak görmek ihanettir. O bir fotoğraf karesi, bir anma programının rutini, birkaç süslü cümleden ibaret değildir. O, hâlâ İstanbul’un sokaklarında yürüyen, hâlâ yüreklerde bir ateş gibi yanan bir hakikat adamıdır.

Bugün bizler, bu davanın neresindeyiz? Sadece geçmişe ağıt mı yakacağız, yoksa sancağı yere düşürmemek için bir adım mı atacağız? Zira dava adamlarının yasını tutmak değil, izinden gitmek gerek. Metin Yüksel’in azmiyle, cesaretiyle, imanıyla bugünün dünyasına bakmak gerek.

Davası neydi? Adalet! Zulme karşı kıyam! Müslümanların birliği! Eğer bu topraklarda onun mücadelesine sahip çıkan bir gençlik yetişmezse, o kurşunlar Metin Yüksel’i değil, aslında bizi vurmuş demektir.

Son Söz

Ey genç adam! Eğer onun gibi yaşamak istiyorsan, rahat yatağından, konforlu dünyandan çıkacaksın. Davanı bir rozet gibi değil, bir hayat düsturu olarak taşıyacaksın. Metin Yüksel’i anmak demek, onun gibi yürümek demektir. Eğer bu çağda onun gibi yiğitler yetişmezse, onun kanı boşa akmış demektir.

Unutma! Şehitler ölmez, davalar yere düşmez. Metin Yüksel’in sesi, bu çağın sokaklarında yankılanmaya devam edecek. Ve bir gün, onun uğruna şehit olduğu dava, hakkıyla yeniden ayağa kalkacak.

"Allah yolunda öldürülenlere ‘ölüler’ demeyin. Bilakis, onlar diridirler, fakat siz bunu bilemezsiniz." (Bakara, 154)

Abdurrahman Türkoğlu